با همه احترامي كه براي ابراهيم حاتمي‌كيا و مجموعه كارهايش قائلم ولي نمي توانم از اين نكته چشم بپوشم كه حسابي روي نظر من نسبت به او تأثير منفي گذاشته است.
حقيقت اين است كه براي من نياز به هيچ پيش‌بيني نبود كه امسال هم حتماً آقا ابراهيم يك بامبول براي فيلمش درمي‌آورد. از فيلم آژانس شيشه‌اي كه «حاشيه سازي» ها در مورد كارهاي حاتمي كيا شروع شد تقريباً بدون استثنا هر سال حاشيه‌ها موجب توجه افكار عمومي به فيلم‌هاي او شده است اگر چه اين به معناي انكار توانايي‌هاي او نيست اما بايد گفت كم كم براي همه روشن شده است كه حاتمي‌كيا نمي تواند فيلم‌هاي خوبش را بدون حاشيه‌سازي به جامعه عرضه كند. البته روش تبليغي خوبي است كه در سال‌هاي گذشته جواب داده و خوب بهتر از هر بيلبورد و تيزر و آنونسي كار مي‌كند. يك روز سپاه مخالف اكران مي‌شود يك روز اطلاعات، يك روز انصار حزب‌الله و ماجرا چنين ادامه يافته است .....

من امسال هنوز هيچ فيلمي را در جشنواره نديدم اما امروز قصد داشتم برم و فيلم حاتمي‌كيا را ببينم اما صبح متوجه شدم كه دوباره قهر كردن‌ها و مانع شدن از اكران كه به آن عادت كرديم دامن فيلم «به نام پدر» را هم گرفته است. اولين خبري كه به من رسيد اين بود كه حاتمي كيا به علت اعتراض به اكران فيلم در روزهاي اول جشنواره قهر كرده است. نمي‌دانم چقدر اين خبر درست است اما آنچه روشن است هنوز اين فيلم در هيچ يك از سانس‌هايي كه قرار بوده پخش شود به روي پرده نرفته است.
به هر حال هر روش تبليغاتي در اثر كثرت استعمال به ضد خودش تبديل مي‌شود.