فكر مي‌كنيد بعد از چند ماه ناپيدا بودن مقتدا صدر ، اين سطح ديدارها كه بي‌مقدمه و بي خبر برايش ترتيب داده مي‌شود چه معنايي دارد. يك طلبه كه در ذهن آمريكايي‌ها مصداق بنيادگرايي از نوع شيعي در عراق است و با توجه به سوابق ماجرا و جيش المهدي در اختيار خود مي‌تواند بالقوه آرامش نسبي پس از انتخابات پارلماني را در عراق با اشارت‌هايي خدشه‌دار كند ناگهان در اين گير ودار از تهران سر در مي‌آورد و با وزير خارجه و دبير شوراي عالي امنيت ملي ديدار مي‌كند. خوب وقتي دبير شوراي عالي امنيت ملي ايران در كنار او مي‌ايستد و در مورد پرونده هسته‌اي اعلام مواضع مي كند پيام‌هاي روشني را براي طرف‌هاي خارجي مي‌فرستد. ساده‌ترين معناي پيام ارسال شده اين است كه امنيت و آرامش در عراق معادل است با همراهي غرب با خواست‌هاي ايران در پرونده هسته‌اي.
خوب شايد اين گوياترين زبان در مفاهمه با غرب است و آخرين تير تركش ايران در چالش با دنياي زورگوي غرب.
شايد هم اين تاكتيك در كوتاه مدت جاي تنفسي براي ايران باقي بگذارد اما بعد از آن چه؟
سؤال اين است كه تركيب فعلي هيأت حاكمه عراق كه همگراترين وجه ممكن با منافع و امنيت ملي ايران را دارد تا چه حد تاب آن را مي‌آورد كه گوشت دم توپ دعواهاي غرب با ايران باشد و اگر روزي اين اهرم فرسوده شد بومرنگي كه امروز به هوا مي‌فرستيم فردا بر سر خودمان فرو نخواهد آمد؟
اين است كه مي‌گويند سكان داران اصلي سياست خارجي ايران شايد بازيگراني قابل در حوزه تاكتيك‌ها باشند اما از استراتژي و آينده‌نگري هيچ سر در نميآورند.
به قول عوام الناس آقايان استادند در زمينه به كار گيزي اين ضرب المثل كه «برو جلو از اين ستون تا اون ستون فرجه»
...