عرصه سياسي كشور بار ديگر آرام آرام رنگ و بوي انتخاباتي مي‌گيرد. پس از يكسال و نيم از برگزاري انتخابات رياست جمهوري دور نهم و نتايج قابل تأمل آن سازمان‌هاي سياسي و احزاب كشور خود را براي حضور در انتخابات 24 آذر ماه آماده مي‌كنند. اگر چه بدعت‌ها و ابداعات سؤال برانگيز و بر هم زدن ناگهاني نظام انتخاباتي كشور از سوي جريان حاكم كه با طرح همزماني دو انتخابات شوراها و خبرگان آغاز شد، دغدغه‌ها و ابهامات زيادي را از پيش بر فضاي انتخابات آينده حاكم كرده است، اما چنانچه روندي ناسالم و ناعادلانه كه بر هم زننده اصل آزادي انتخابات و رقابتي بودن آن باشد، به دو انتخابات پيش روي تحميل نشود، نقاط اميدواري فراواني براي كسب نتايج قابل قبول در انتخابات آينده براي اصلاح‌طلبان وجود دارد.
در اين جهت ذكر برخي از نكات خالي از لطف نيست:
خوشبختانه اصلي‌ترين گروه‌هاي اصلاح‌طلب تا كنون بر سر اصول كلي حركت جمعي به توافق و تفاهم قابل توجهي رسيده‌‌اند و اخبار حاكي از آن است كه به زودي رئيس ستاد انتخاباتي مشترك اصلاح‌طلبان معرفي خواهد شد و اين ستاد فعاليت جدي خود را آغاز خواهد كرد.
رئوس اصلي‌ترين راهبرد‌هاي اصلاح‌طلبان در انتخابات آتي را بايد اينچنين برشمرد:
1- ائتلاف حداكثري
2- مطالبات حداقلي
3- حضور فعال در عرصه فعاليت‌هاي انتخاباتي
4- شركت مشروط در انتخابات
5- تقسيم‌كار بر اساس مزيت‌هاي نسبي گروه‌هاي شركت‌كننده در ائتلاف
بر اين اساس مي‌توان اميد داشت كه فارغ از اختلاف‌نظرهاي جزئي ميان گروه‌هاي اصلاح‌طلب، اين گروه‌ها با حداكثر توان خود در صورت‌بندي صحنه رقابت سياسي وارد شده و اصلي‌ترين رقيب خود را كه همان جريان اقتدارگراي شبه‌پادگاني است و تلاش مي‌كند در پشت نام رييس جمهور سنگر بگيرد به ميدان رقابت فرابخواند.
با اين وجود چند نكته وجود دارد كه اصلاح‌طلبان در رأس و بدنه بايد بدان توجه ويژه داشته باشند:
1- در ميدان رقابت‌هاي سياسي، هر گروه تا حدود زيادي خود در ارائه تعريف پيشين از پيروزي و شكست نقش‌آفرين است. سخنگويان و صاحبان تريبون در جبهه اصلاحات بايد دقت لازم را در تبيين پيروزي و شكست در انتخابات آتي داشته باشند، چرا كه هر چه از پيش پيروزي را بزرگتر تعريف كنيم طبعاً دست‌نيافتني‌تر خواهد بود. بر اين منوال نبايد گزاره‌هايي از ناحيه اصلاح‌طلبان صادر شود كه پيروزي در انتخابات آينده را بر ميناي منطق «همه يا هيچ» تعريف نمايد.
2- انتخابات آتي خصوصاً انتخابات شوراها نقطه آغاز بازگشت به صحنه براي اصلاح‌طلبان است و نه نقطه آخر. در شرايطي كه تمام اركان قدرت در اختيار جريان حاكم است، هيچ صاحب تحليلي كه با شرايط ساختار قدرت ايران اندك آشنايي داشته باشد انتظار معجزه و پيروزي بسيار خيره كننده از اصلاح‌طلبان ندارد. به همين دليل كسب پيروزي عيني حداقلي در اين انتخابات مي‌تواند به سرعت به پيروزي ذهني بسيار بزرگي تبديل شود كه دستمايه بازسازي روحيه و انسجام هر چه بيشتر اصلاح‌طلبان و بدنه اجتماعي حامي آنان گردد.
3- نقطه سخت كار ايجاد نشاط و روحيه لازم در ميان هواداران و نيروهاي اكتيو سازمان‌ها و احزاب اصلاح‌طلب است كه اگر چه ممكن است در قالب تشكيلات متبوع خود بسادگي توجيه و فعال شوند اما در تقسيم‌كار ميان گروه‌هاي اصلاح‌طلب در يك ستاد مشترك احتمال آنكه برخي ذهنيت‌ها و اختلاف‌نظر‌ها بر انگيزه‌ها و ميزان فعاليت‌ها حاكم شود وجود دارد. طبيعي است كه اين نكته اصلي‌ترين منفذ جريان رقيب براي انجام عمليات رواني، تخريب، شايعه‌پراكني و خبرسازي و اختلاف‌افكني ميان مجموعه‌هاي اصلاح‌طلب و حاميان آنان با يكديگر است. لذا تمهيدات لازم براي از پيش خنثي كردن اين نوع اقدامات بايد مورد توجه رأُس و بدنه گروه‌هاي اصلاح‌طلب قرار گيرد. به عبارت ديگر همه گروه‌هاي اصلاح‌طلب بايد موظف شوند نيروهاي پاي كار خود را براي فعال شدن در كنار يكديگر بدون اهميت دادن چندان به نقاط افتراق توجيه و بسيج نمايند.
4- كلان‌شهر‌ها به ويژه تهران اصلي‌ترين تابلوي انتخابات شوراها هستند. كسي نمي‌تواند بر مشكلات به هم پيچيده شهري و معضلاتي كه توده شهروندان هر روز با آن دست به گريبانند چشم بپوشد و مسئوليت اداره چنين شهرهايي را ساده بيانگارد. كساني كه در اردوگاه اصلاح‌طلبي قرار دارند به طور روشن دريافته‌اند كه به كرسي شوراها نبايد به عنوان سكوي پرتاب قدرت نگاه كنند و تنها كساني شايسته عنوان نماينده مردم در شوراي شهر هستند كه فداكارانه آماده خدمت باشند و در حالي كه از پيش مي‌توان تصور كرد كه چه نوع مواجهه‌هايي از سوي رسانه‌ها و ارباب قدرت در جريان حاكم با شوراهاي شهر احتمالي اصلاح‌طلب در آينده تدارك ديده شده است، خود را آماده سوداي نام و آبرو در ميدان خدمت نمايند. به همين لحاظ بايد در انتخاب فهرست نامزدهاي انتخابات شوراها افرادي صاحب وزن، با تجربه، سرد و گرم چشيده و البته غيور را مقدم داشت و از اين نوع افراد خواست كه ايثارگرانه در ميدان انتخابات پا پيش بگذارند. اين خود نتايجي را به دنبال دارد كه به فرض پيروزي در انتخابات حمايت مستمر و ارتباط سازمان‌يافته نمايندگان اصلاح‌طلب در شوراها با جبهه اصلاحات ابتدايي‌ترين آن است.