|
۰۸:۴۰ یکشنبه ۸ بهمن ۱۳۸۵
گو حسين برگردد وادي طف است اينجا
از مجره تا زهره يك شهاب تنها سوخت از مجره تا زهره راه آسمان خون شد زآنچه ديدهام امشب فال آسمان شوم است از حباب آكنده شيشه امل دارم كاغذي كه در آتش عمر رفته از دستم واحه واحه بيخويشي خار و ريگ و تلواسه صد فغان در اين بيدا از طلايهگان دورم بركه خشك و صحرا تف سفره و سقا خالي از اميد پيوستن جز دريغ باقي نيست قصد كرده بودم تا مرگ اهرمن باشم آشيان پروين كو قاع صف صف است اينجا زابلق فلك گويا مركبي حرونتر نيست با خيال سودايي رو به جاده آورده از شعاب بگذشته كاروان مراحي را كاروانيان صحرا واحه واحه طي كرده از تبيره تا طوفان ره به مرگ آغشته كاروان كه ميآمد راه آسمان گم شد اين گريوه نارفته تيه كاروان اين بس جوقه قلاووزان هر كدام در يك سو مانده بود درمانده حملهدار در طوفان چشم شور نوميدي در شب شباب افتاد واحه واحه بي خويشي خار و ريگ و تلواسه بركه خشك و صحرا تف سفره و سقا خالي *** اي كوير اي طوفان منزل نگارم كو سايهسار راحت بود روزگاري اين صحرا حيف از آن همه كشّي كز سموم ناكش شد در ميان ره ديدم كرتها چو كردرها بسته راه چشمانم اشك گرم خونپالا ربع خاك و دمنه خون زاشك پر شرار من خاك داغ اين صحرا بوي نسترن دارد گفتهاند روزي پيش آه عاشقان خون شد در خرابهها اكنون باد و بوم خو دارد سرمه در گلو دارد ساز از صدا خالي (اين شعر را در محرم سال 75 سرودهام. بشنويد) سعيد شريعتي || نظرات (1)
|
|
|
نظرات
سميه :
زيبا بود برادر! از اينکه زود به زود می نويسيد هم خوشحالم
سميه - January 28, 2007 10:08 AM