/(1) درباره سرمايه اجتماعي
ذخاير سرمايه اجتماعي از قبيل اعتماد، هنجارها و شبكه‌ها، خود ضامن حسن اجراي خود هستند و انباشته مي‌شوند. همكاري موفقيت‌آميز در يك مورد، پيوندها و اعتماد، يعني دارايي‌هاي اجتماعي را ايجاد مي‌كند كه همكاري هاي آتي دربارة موضوعاتي كه ارتباطي با آن مورد ندارد را تسهيل مي‌كند. صاحبان سرماية اجتماعي نيز همچون صاحبان سرمايه‌هاي متعارف سعي در افزايش آن دارند. سرماية اجتماعي چيزي است كه آلبرت هيرشمن، فيلسوف علوم اجتماعي «منبع اخلاقي» مي‌نامد، يعني منبعي كه بر خلاف سرماية فيزيكي به تبع استفاده افزايش مي‌يابد نه نقصان و در صورت مورد استفاده قرار نگرفتن نابود مي‌شود.
سرماية اجتماعي بر خلاف سرمايه متعارف «كالايي همگاني» است، يعني در مالكيت خصوصي كساني كه از آن سود مي‌برند نيست. اين كالا نيز همچون ديگر كالاهاي همگاني، از هواي تميز گرفته تا خيابان‌هاي امن، توسط كارگزاران بخش خصوصي به اندازة كافي توليد نمي‌شود. اين بدان معناست كه سرماية اجتماعي اغلب بايد محصول جانبي ديگر فعاليت‌هاي اجتماعي باشد. اين سرمايه معمولاً در پيوندها، هنجارها و اعتمادي تشكيل مي‌شود كه از يك شرايط اجتماعي به شرايط ديگر انتقال پذير است. اعضاي انجمن‌هاي سرود فلورانس به دليل علاقه به آواز خواندن در اين انجمن‌ها شركت مي كردند نه براي تحكيم بافت اجتماعي توسكان. ولي شركت آنها اين تحكيم بافت اجتماعي را نيز در پي داشت.
[رابرت پاتنام/جامعة برخوردار، سرماية اجتماعي و زندگي عمومي/ سرماية اجتماعي تأليف كيان تاجبخش/ ص 99/انتشارات شيرازه]