شب
سراسر
زنجير زنجره بود
تا سحر،
سحر گه
به ناگاه با قشعريرة درد
در لطمة‌ جان ما
جنگل
از خواب واگشود
مژگان حيران برگش را
پلك آشفته مرگش را،
و نعرة ازگل ارّة زنجيري
سرخ
بر سبزة نگران دره
فرو ريخت
تا به كسالت زرد تابستان پناه آريم
دل شكسته
به ترك كوه گفتيم
احمد شاملو