شدم رسوا كه مي‌‌بينم توام ديوانه مي‌خواهي
به شمعت سوزم و دانم توام پروانه مي‌خواهي
نيم عاقل نيم عاشق كيم؟ هيچم تو آگاهي
كه گاهي آشنا خواهي گهي بيگانه مي‌خواهي
كجا پويم كه را جويم همي‌دانم همي گويم
كه خود مجنون و ليلايي مرا افسانه مي‌خواهي
تو هستي درد و درمانم تويي سرماية جانم
مرا اي گنج پنهانم چرا ويرانه مي‌خواهي
بساط آفرينش گشت دام راه مشتاقان
نمي‌بينم دگر صيدي كه گويم دانه مي‌خواهي
تو را اي نوربخش از تو به جز حسرت چه پيدا شد
كه گه سر در بياباني گهي كاشانه مي‌خواهي

دكتر جواد نوربخش كرماني- با احترام به داوود آزد و ساز و صداي گيرايش